“You only sing when you’re winning”

Hoor je geregeld in de stadions. Als je voorstaat en wint is het altijd makkelijk en leuk om iets van je te laten horen. Na een nederlaag moeilijker en zeker na zo’n nederlaag. Maar na alle positieve reacties en berichten van bekenden en onbekenden en de mooie woorden van Antjan over het uiteenspatten van een droom, wil ik toch ook graag het verhaal vanuit mijn oogpunt vertellen.

Het gevoel de afgelopen week is vooral een beetje onrealistisch. Je bent als groep in een tunnel met maar één doel en van de ene op de andere dag is het klaar. Relativeren? Ja, natuurlijk. Sport is de belangrijkste bijzaak in het leven, maar als groep hebben we de afgelopen jaren ook te maken gehad met de echt belangrijke dingen. Toch blijft er een enorme kater hangen…

Dat komt vooral omdat we zo verschrikkelijk dichtbij waren. Het verschil tussen beide ploegen was zo klein dat het (over drie wedstrijden verspreid) om details is gegaan. Een dubbeltje op z’n kant. En het viel helaas niet onze kant op. Frustratie? Ja, omdat beslissingen van de scheidsrechter dermate cruciaal waren in het eindresultaat. Want nee, het was absoluut geen strafworp op 27-28 in de verlenging. Uiteraard bekeken door een gekleurde bril en ja ik weet dat het een makkelijk excuus is. Maar ook frustratie om de teleurgestelde spelers te zien, die alles hebben gegeven al heel het jaar lang, en die het verdienden om te winnen. In (top)sport krijg je nu eenmaal niet altijd wat je verdient.

Want Dalto heeft gewoon een goede ploeg en we hebben er samen drie mooie wedstrijden van gemaakt. Het resultaat liegt niet en dat is dat Dalto gewonnen heeft en ik wens ze veel succes in de finale.

Mooi om veel reacties te krijgen van mensen die de wedstrijden live hebben gekeken en/of via de livestream ons hebben gevolgd. Mensen die genoten hebben van het niveau van beide ploegen, van de spanning en van de sfeer rondom en tijdens de wedstrijden.

De sfeer was fantastisch. Geweldig om te zien dat er zoveel Oranje Witters betrokken zijn en naar de wedstrijden zijn komen kijken. Het leeft weer binnen de club en dat belooft veel voor de toekomst. Want er staat ons clubbie een mooie toekomst te wachten, na een paar wat magerdere jaren. Voor een mooie sfeer heb je natuurlijk twee supportersgroepen nodig, en de D-side van Dalto was ook duidelijk aanwezig. Alleen spelers hinderen tijdens het oplopen met een op-afstand-bestuurbare auto en plastic bad eendjes gooien richting spelers; ik had de D-side toch iets hoger ingeschat.

Inmiddels zijn we een week verder. Een ervaring rijker, een illusie armer. Maar er begint toch langzaam een gevoel van trots te komen. Over wat we met elkaar bereikt hebben. Inmiddels zijn onze twee internationals Europees Kampioen en hebben we de beste speler van het toernooi in ons midden. Maar wat ik misschien nog wel mooier vind is dat we tijdens deze wedstrijden hebben laten zien een team te zijn, niet afhankelijk van twee puntspelers, maar waarin iedereen zijn/haar waarde heeft en zijn/haar rol heeft gepakt. Trots om te mogen werken met z’n talentvolle groep. Ook de A2 heeft hierin een belangrijke rol gespeeld, door altijd klaar te staan en waar nodig in te vallen. Bedankt!

Ik wil graag de supportersvereniging en alle supporters bedanken voor hun bijdrage aan deze ervaring. De titel van dit stukje slaat absoluut niet op jullie, want wij hebben continu support en steun gehad, ongeacht stand en verloop van de wedstrijd! Klasse! Trots op de supporters en op de club Oranje Wit!

De kater zal nog wel even blijven hangen. Maar wij gaan er met z’n allen weer alles aan doen om straks op het veld weer iets moois neer te zetten en laten we afspreken om er dan weer met z’n allen te staan als Oranje Wit!

Henno Ploeg